Europska unija kao faktor destabilizacije

Faktor destabilizacije u Evropi nije BiH, već je to politika same Evropske unije, ali i onih kojima istu Evropska unija dozvoljava!

Napad je najbolja odbrana

U zadnje vrijeme smo svjedoci sve češćeg nazivanja Bosne i Hercegovine faktorom destabilizacije u Evropi.

Faktor destabilizacije u Evropi nije BiH, već je to politika same Evropske unije, ali i onih kojima istu Evropska unija dozvoljava!

Evropska unija svojom politikom, kao i politika Haškog suda, uprkos svim saznanjima, uprkos svim materijalnim, ali i drugim dokazima, čine sve što je u njihovoj moći i na razne načine da destabilizuju funkcionisanje Republike Bosne i Hercegovine. Osim toga, razvoj na sceni međunarodnih prilika, ne ide na ruku iskrenijoj i naklonijoj politici prema državi u kojoj je izvršen progon više od 1,5 mil. stanovnika i nad kojima je dokazano izvršen genocid.

Politika Evropske unije čini, činila je i poduzimala sve, da Bošnjaka nestane!

Ona je to očekivala. Na njenu žalost, to se nije ostvarilo.

Na Republiku Bosnu i Hercegovinu je izvršena agresija koju naglašavaju i potvrđuju više puta u svojim knjigama pojedini generali, ali i učesnici vremena o kojem se govori. Čemu samo?

Sarajevo

Glavni grad ove države (Sarajevo), držan je pred očima svijeta pod 'okupacijom' 1470 dana. Dakle, više od četiri godine uz neprestanu topovsku i snajpersku vatru. Bile su to godine terora. Vrijeme trajanja tog terora je bilo duže od Drugog svjetskog rata i duže od najpoznatijeg okruženja, kao što je to bio sam Staljingrad. Okruženje Staljingrada je trajalo, u odnosu na Sarajevo, samo 900 dana! Dakle, niko ne može više da se koristi argumentima te vrste, da se nije znalo šta se dešavalo na tom prostoru, kojem su cijelo to vrijeme bila uskraćena sva prava, međunarodna i ljudska, kao što je pravo na pomoć i kao što je pravo na odbranu. Ta prava su ukinule zemlje Ujedinjenih naroda, (većina zemalja Evropske unije) prvensveno ukidanjem embarga, iako se znalo da je JNA, kao agresorska armija bila četvrta vojna sila tog vremena i da ima brojnije naoružanje. Ljudi koji su dijelili nedjeljivo, ljudi koji su planirali izolaciju, nazivani su ekspertima, a to su sve zvučna lordovska i druga poznata imena država iz naše Evrope. Svo to vrijeme, očekivao se nestanak Bošnjaka!

Bil Klinton

Ovdje se može kao glavni argument uzeti izjava bivšeg predsjednika Sjedinjenih Država g. Bila Klintona, koji je bio jedina osoba toga ranga, jedini od svjetskih lidera koji je govorio o tragediji jednog naroda i odgovornosti međunarodnih subjekata za agresiju i genocid na BiH, pominjući prije svega sramna mišljenja tadašnjeg francuskog predsjednika Miterana, kao i visokih engleskih zvaničnika, da BiH ne pripada tu, zato što u njoj ima muslimana!?

Pa, i kasnije u svojim izjavama, gdje navodi šokantno priznanje, da Evropska unija nije htjela 'muslimansku državu u Evropi' iako ta država jeste dio Evrope. Ali ne i kršćanske! Upravo je to bio i razlog što nije bilo pomoći, što se jače podržava Republika Srpska i sve ostalo time dobiva jednu novu dimenziju i gdje sve postaje daleko jasnije. Ono zašto, gubi smisao, posebno tamo, gdje god predstavnici Evropske unije imaju 'upetljane' svoje prste. O novčanoj koristi država na muci drugih, da ne govorimo.

Iz konteksta istog, puno je jasnije, zbog čega Haški sud, sud Evropske unije, zadužen za suđenje optuženima za zločine počinjene na Balkanu, vodi politiku koju je do sada vodio. Na kraju, on je samo oruđe u rukama istog aktera, naime Evropske unije.

Licemjerje EU i Carla Bildta

Zato nimalo ne čudi, da se sudi onima koji su počinili najveće zločine, zločine genocida, a njihovo djelo ostaje netaknuto, djelo nastalo na tom zločinu, postaje punoljetno sa svojih 18 godina opstanka. Ukoliko se pažljivije pročita izvještaj gospodina Valentina Incka pred UN, vidjeće se da je visoki predstavnik u BiH naveo glavnog krivca za destabilizaciju situacije u Bosni i Hercegovini. Republiku Srpsku. Uzme li se u obzir najnovija tvrdnja Evropskog glasa (European Voice) da je EU pod švedskim predsjedavanjem Unijom "bila angažovana na ugađanju (premijeru Republike Srpske) Miloradu Dodiku", dobiva se kompletnija slika vremenske prognoze u BiH i bolji uvid, odakle vjetar puše.

Izvještaji se brzo stavljaju u stranu, da što prije padnu u zaborav, jer ne odgovaraju trenutnoj borbi protiv terorizma, a na vrhu liste prioriteta nije licimjerna politika još licimjernijih evropskih država, već fundamentalistički terorizam u ime islama, jer ne odgovaraju trenutnoj borbi protiv terorizma, a na vrhu liste prioriteta nije licimjerna politika jos licimjernijih evropskih drzava, vec fundamentalisticki terorizam u ime islama, gdje se ne izrazava u ime fundamentalizma koje postoji i u kršćanstvu, već punim nazivom religije, što je i rezultat početka zabrana svega što je islamsko u Evropi. Sudeći po načelima demokratije i ljudskih prava, upitno je, ko treba da bude prvi na listi prioriteta u borbi protiv koga i onoga, što se zove fundamentalizam. Bilo koje vrste.

Prvi pokazatelj tim postavkama jesu najnovija kretanja u evropskim državama, koje dozvoljavaju i u kojima se krše te uskraćuju osnove na kojima stoji sve ono što nazivaju 'zapadnom kulturom', a to su uskraćivanja zagarantovanih demokratskih prava, ljudskih sloboda, vjerskih sloboda, prava građana, posebno sa osvrtom na odnos prema islamu kao vjeri, a onda i prema pripadnicima te vjere. U svemu tome prednjače populističke, nacionalističke stranke koje su na vrhu te piramide finansirane od drzava u kojima vode i provode takvu politiku.

Da je napad najbolja odbrana, pokazuju izvještaji, da se na takav način skreće sa elementarnih stvari vlastitih propusta, posebno onih bankovnih, investicijskih, finansijskih, do korupcije, nezaposlenosti, pa sve do onih 'manjih' političkih propusta koje stanovništvo košta milijarde eura i dovodi ih na sam rub egzistencije. U jednoj takvoj situaciji, granice tolerancije su ispod linije podnošljivosti, a često se gubi i mjera finog ponašanja, prilikom čega trpi mir i suživot svih građana, širom svjetskih metropola.

Dejtonski sporazum

On je Bosni i Hercegovini donio prekid rata. Rat, u onom najgroznijem obliku, u kojem je najviše stradalo najmnogobrojnije stanovništvo Bosne i Hercegovine, Bošnjaci. Da, zaustavljen je. Ali je i nastavljen drugim metodama, opet na štetu BiH i Bošnjaka. Više od pola miliona stanovnika BiH se još nije vratilo u domovinu.

Umjesto da se prstom pokaže na agresora koji je izvršio agresiju na Bosnu i Hercegovinu, uklonjeno je nekoliko osoba koje su dokazale genocid, kao što je učinjeno sa Karlom del Ponte. Svi koji znaju za tajne dokumente koji dokazuju učešće Srbije u agresiji na BiH, ista dokumentacija se 'privremeno uklanja', a neposlušnici koji iznose istinu na vidjelo bivaju kažnjeni, kao što je Florence Hartmann. Dokazi i dokumenti o učešću Srbije i JNA na R BiH postoje, samo je pitanje dana kada će konačno izaći i na svjetlo dana, a većina dokaza postoji u samim presudama zločincima kojima je sud već donio presudu. Sa nekim zločincima se sud pogađa na pijaci, kao što je to činio sa Biljanom Plavšić koja je osuđena za najveće zločine, a već je na slobodi i daje izjave od kojih pucaju srca majkama, kojima su strijeljana maloljetna djeca, a često po cvijetnim poljima Srebrenice strijeljane i cijele porodice.

Srbija se naziva garantom Dejtonskog sporazuma, a ona to definitivno nije, iako se istovremeno objavljuje da je srpska mafija po jačini osma na svjetskoj rang listi, Srbija se opredjeljuje za put koji vodi ka Evropskoj uniji uz istovremeno dozvoljavanje ukidanja zakona o negiranju genocida, Mladić je još uvijek na slobodi, suđenje Karadžiću još nije zapravo ni počelo, Srbiji i Crnoj Gori se ukidaju vize, da zločinci slobodno mogu u Evropu, pa i sam general Mladić ako želi, koliko samo još poniženja i licemjerja treba Bosna i Hercegovina da doživi i podnese od Evropske unije, koja sve radi, da Republike BiH bude što manje.

Na takvu politiku reaguju mnogi, pa čak i ostavkom, kao što je to učinio jedan od iskrenih evropskih političara starog kova, kao g. Christian Schwarz-Schilling, koji daje ostavku upravo iz čisto ljudskih i moralnih razloga, jer Evropska unija svojom politikom direktno nagrađuje ubice.

Na ovakav način, Evropska unija, svjesno ili nesvjesno, provodi dio plana koji je imao i sam Milošević.

Sve nabrojeno, pa čak i ovo najnovije, da je EU pod švedskim predsjedavanjem Unijom "bila angažovana na ugađanju (premijeru Republike Srpske) Miloradu Dodiku, protiv kojeg je podnijeta nedavno i prijava za negiranje genocida u Sarajevu i Tuzli.

Međutim, računica je veoma jednostavna. Daleko je jednostavnije od imenovanja agresora, umjetno napraviti jednu sredinu u kojoj su svi krivi, u kojoj niko nije kriv, u kojoj svako može svakome reći da je kriv i na takav način vlastite ruke pokušati prikazati čistim.

Puno teža solucija, poučeni iskustvom Versajskog mira, jeste nazvati krivca koji će plaćati ratne reparacije za štetu, koja se procjenjuje na oko 300 milijardi dolara, načinjenoj samo BiH u toku agresije.

Daleko jednostavnije je, u cijelom ovom EU loncu, žrtvu pretvoriti u krivca. To se i čini. Da li će da uspiju u tome i ukoliko im manje budu pomagali i naši domaći političari, drugo je pitanje.

Kukavičija jaja Europske unije

Na kraju, jedno od klasičnih poturanja kukavičijeg jaja u onečišćenju gnijezda zvanog Bosna i Hercegovina jeste i borba protiv terorizma, (čitaj islama), gdje se zbog vlastitih uspjeha / neuspjeha istoj želi poturiti, da postaje ili može postati(?) interesantno mjesto okupljanja međunarodnog terora. Konkretnih dokaza nema, a sve se prikazuje u cilju da BiH bude manje privlačna za bilo kakve investicije, jer bez njih ekonomski razvoj zemlje uz diktiranje uslova MMF može jednu državu brzo pretvoriti u 'ekonomskog ovisnika', što i nije nerealno, ako se ima uvid, da jedna zemlja, poput BiH, nije toliko zadužena, kao recimo jedna Grčka (300 mrd. eura) i da se u Evropsku uniju prima Rumunija, dok se tehnološki visoko razvijena zemlja, kao što je Turske, ne prima.

O međunarodnom terorizmu jedinica i pojedinaca iz Grčke, Ukrajine, ali i drugih država, danas pripadnica Evropske unije, nigdje nikada nema izvještaja, a time ni riječi. Svi izvještaji, nikako slučajno, poput onog iscrpnog od g. Masowietzkog, ali i drugih, pali su već odavno u zaborav.

Pitanje koje visi iznad glava mnogih analitičara jeste, da li se Evropska unija boji jedne u odnosu na Grčku, nezadužene Bosne ili jedne Turske sa svojih 80-tak miliona stanovnika koja bi bila i te kako jak suparnik na polju mnogih djelatnosti. Ili je zbog toga, što obadvije zemlje imaju većinsko moderno muslimansko stanovništvo, gdje je Turska već i onako članica Nato saveza.

Ne ponavlja li se historija starim učesnicama, kada ista ta Evropa po koji put upravo iste ove dvije države ostavlja ‘na cjedilu', kao i davne tisuću osam stotina sedamdeset i neke ?! Zašto bi danas bilo nešto drugačije ?

 

Prof. Hamdo Čamo


Važna urednička napomena: Postavljene informacije, subjektivne napomene i stavovi izraženi u ovom članku su isključivo autorovi, tj. izvora i nužno ne predstavljaju uredničku politiku ili stav nezavisnog portala www.camo.ch.