• Kontekst 1

Sarajevo, sto si neveselo:
ali goris, al’ te kuga mori,
al’ te Jovan hajduk porobio ?
Niti gorim, nit me kuga mori,
nit’ me hajduk Jovan porobio,
poginula efendina Hana.
Dolazilo momce Sarajevce,
mladoj Hani pod demir-pendzere:
“Hajde, Hano, zove tebe babo,
obuci se sto god bolje mozes,
prodaje se hara na telalu,
hoce ti je da kupuje babo,
pa da vidi da ti nije kratka !”
Prevari se, ujede je guja,
obuce se sto god ljevse moze,
na se udri sto drzat’ ne moze !
Odvede je kroz sitne sokake,
zavede je sitnijem sokakom,
zakla Hanu kao janje malo.
Sa nje skide djuzel odijelo;
i sa glave biser i dukate.
Kad joj babo iz carsije dodje,
Hanu vice da mu tjurak skine,
Hane nema da mu tjurak skine,
Hanu vice da mu cizme svuce,
Hane nema da mu cizme svuce !
Telal puce po Saraj’vu gradu,
trazio je tri bijela dana;
kad cetvrti danak nastanuo,
nadjose je mrtvu u sokaku.
S toga nam je jadno Sarajevo !