AVDO KARABEGOVIC HASANBEGOV
(1878. - 1900.)
Avdo Karabegovic Hasanbegov rodjen u Modrici 1878. Umro u Modrici 20. XII 1900. Tek 1967. godine identificiran mu je grob u haremu podno rodne kuce. Potomak je stare begovske porodice koja je doselila iz Budima. Otac mu je bio strog i konzervativan, pa je Avdo tek poslije mekteba i medrese pohadjao osnovnu skolu. Umro je kao ucenik sarajevske Uciteljske skole.
Najvise je sam radio na vlastitom obrazovanju i uz pomoc rodjaka, takodjer pjesnika i imenjaka Avde Karabegovica. Cak je stigao nauciti slovenski i prevoditi Askerca! Poceo je objavljivati u Bosanskoj vili 1896. Pjesme su mu stampane poslije smrti u Beogradu, Somboru i Zagrebu.
Dakle, umro je u 22. godini, prerano da bismo vrsili sumiranja i poredjenja: On je Caticev vrsnjak, a umire kad Catic kao pjesnik tek pocinje!
Karabegovic je bio pojava koja se u vremenskom slijedu moze i zanemariti i zaboraviti, ali se ne moze prezaliti.
Ja nisam
Ja nisam nikad vidio vedra neba,
Tek crni oblak vis' mene se vije
Ja andjeoskog nisam vodjo lika -
Sotona horda na mene se smije!
Ja nisam nikad klonuo ni pao,
Ja pod bremenom teskim ne jauknu';
Ja gledam namrsteno nebo
I mirno cekam gromovi da puknu!
Ja nisam nikad vidjo srece lica:
Ja samo b'jedu grlim i cjelivam
I pijem vrelu krvcu srca svoga,
A mutnog oka suzom se umivam.
Ja mirno cekam smrt sa golim macem
Da mladog srca prospe krv mi vrelu, -
Pa hocu l' tada biti vedra lica,
Il, i tad tuga bice na mom celu?
Sve, svedno mi je, neka dodje sada
I trgne srce, grobak moje srece,
Ja sklopit ruke na molitvu necu
Jer ni tam' - znadem - gore bit mi nece!
Avdo Karabegovic
Rodjen je u Modrici 1878. godine. Bio je ucitelj i ugledni pjesnik cije su pjesme sa Djikicevim i Skopljakovim izasle u zbirci "Pobratimstvo" godine 1900. Njegova fotografija i tekst o njemu kao pjesniku objavljeni su u "Velikoj srpskoj narodnoj lirici" stampanoj u Novom Sad u stampariji brace Popovica 1900.
Umro je od tuberkuloze u loznickoj bolnici 1908. godine.
Sahranjen je u Beogradu uz nadahnuto posmrtno slovo Branislava Nusica.
Pred tvojim stanom
Noc je tavna, nepregledna,
Vjetar siba sa svih strana...
Izmucena sjenka, jedna
Stajala je kraj tvog stana.
Ledne kapi hladne kise
Sibahu je cijelo vece
I nista se ne cu vise
Do Zlatica kako tece.
Ti u svilu zatrpana
Blazeno si snove snila;
Njena dusa uplakana
Molitve je Bogu vila.
"O Svemocni, Boze sveti"
cu se kroz mrak noci tije,
"Jednoga se srca sjeti:
cuvaj mi je, cuvaj mi je..."
| 