Formiranjem Kraljevine Srba Hrvata i Slovenaca 1918. godine kao zajednice svih juznih Slovena nastaje nov period otvorenog osporavanja Bosne i njena naroda.
31. decembra 1918 formirana je Narodna vlada Bosne i Hercegovine koja je vrlo brzo pretvorena u Zemaljsku upravu a ona 14.07.1921. godine u Pokrajinsku upravu da bi 1924 godine bila i ona likvidirana.
Bosna se prostorno rastace na upravne oblasti: Sarajevsku, Tuzlansku, Bihacku, Travnicku, Mostarsku i Vrbasku - Banjalucka oblast. Ta agonija otvorenog rastakanja Bosne u Kraljevini Jugosalviji je nastavljena uvodjenjem diktature kralja Aleksandra Karadjordjevica 6. januara 1929. godine kojim se Bosna dijeli u cetiri banovine sa dominantnom srpskim vecinom u njima (Drinska, Vrbaska, Primorska i Zetska) sa sjedistima u Sarajevu, Banjaluci, Splitu i Cetinju.
U doba Kraljevine Jugoslavije pod direktnom vlascu i uticajem Srbije i njena kralja ekonomskim, vojnim, policijskim i politickim mjerama zatire se svaki osjecaj bosanske posebnosti, favorizuju se prosrpske ambicije i favorizuje bosanska pravoslavna elita od koje se trazi da se otvoreno stavi u sluzbu unistenja Bosne i njeno ukljucenje u Veliku Srbiju.
1939. godine u Srpsko-Hrvatkoj nagodbi (Cvetkovic - Macek) kojom se nastoji ostvariti razgranicenje izmedju Srba i Hrvata formirana je samoupravna jedinica Hrvatska banovina ili Banovina Hrvatska kojoj je prikljuceno i 13 kotara koji su uvjek bili sastavni dio Bosne. Ni ovaj put Bosnu i Bosance niko nista nije pitao. Granice tada povucene na karti su bili prostori sukoba srpskih i hrvatskih nacionalalista u drugom svjetskom ratu, cijenu su placali kao i uvijek - Bosanci.
KOB BOSANSKE PAMETI Sevke Kadrica,
iz knjige Bosnjastvo na vjetrometini, II izdanje, januar 2000
