01.12.2010.
"POVELJA BOSNJAKA"
Usvojena na naucnom skupu “Bosnjaci i Bosna” u Torontu, Kanada, 26. novembra 2010. godine.
Upucujemo sunarodnjacima sirom svijeta i svim dobronamjernim ljudima, ovu Povelju Bosnjaka, kao nase videnje stanja bosnjackog naroda i drzave Bosne i Hercegovine, uz preporuke sta nam je svima ciniti dalje u cilju odbrane opstanka naroda i domovine.
I - KRITICNO STANJE BOSNJACKOG NARODA
U ovom historijskom trenutku, ocigledno je da bosnjackom narodu, srpski i hrvatski velikodrzavni projekti i njihovi suradnici, ukidaju drzavu Bosnu i Hercegovinu, pri cemu bosnjacki politicki faktor ne donosi adekvatna rjesenja za te i ostale relevantne probleme s kojima se Bosnjaci i Bosna i Hercegovina suocavaju. Narod je obezglavljen, a njegove institucije propadaju, dovedene u polozaj da ostaju bez maticne drzave, u sveobuhvatnu eroziju svoje duhovnosti, kulture i tradicije. Vrsi se potpuna negacija postojanja Bosnjaka kao drzavotvornog subjekta. I stoga danas Bosnjaci gube nadu, padaju u stanje potistenosti; tavore porobljeni u nekoliko enklava na oko cetvrtini rastrgane povrsine Bosne i Hercegovine i razasuti sirom svijeta.
Opca bosnjacka konfuzija rezultat je mnogobrojnih procesa u koje je bh. drustvo uvuceno. Vec dvadeset godina velikodrzavni srpski i hrvatski ekspanzionizam i barbarstvo ne jenjava. Bosnjaci su izlozeni strasnim presijama i prijetnjama. Danas su Bosnjaci obespravljeni u vlastitoj drzavi.
Bosnjaci se navlace na tanak led etnonacionalnog politickog predstavljanja, konsocijacijskih teritorijalizacija nacije da bi se doslo do podjele drzavne teritorije. Bosnjacka politika se realizira kao skup licnih interesa, a ne kao timski koncept koji se bori za narodne interese. Narod joj je postao samo propagandna moneta za sticanje glasova na izborima. Takav odnos prema okrutnoj stvarnosti, uvjetovao je dominaciju bosnjackih politicara u vlasti, nesposobnih da se suprotstave diktaturi velikosrpskih i velikohrvatskih projekata, ciji je krajnji cilj unistenje i podjarmljivanje preostalih pripadnika bosnjackog naroda.
Internacionalni sud pravde je 26. februara 2007. godine svojom pravosnaznom presudom u slucaju Bosna i Hercegovina protiv Srbije i Crne Gore presudio: „Da je Srbija prekrsila obavezu da sprijeci genocid na sto je bila obavezna na osnovu Konvencije o sprecavanju i kaznjavanju zlocina genocida, koji se odnosi na genocid pocinjen u Srebrenici u julu 1995. godine.” Sud je utvrdio da su genocid pocinile vlasti i institucije „Republike Srpske”, posebno Vojska (VRS) i Policija (MUP) „Republike Srpske” i da je Srbija imala obavezu da sprijeci genocid. Podnosenje tuzbe za genocid 1993. godine prethodi svim naknadnim ustavnim i pravnim aranzmanima za drzavu Bosnu i Hercegovinu. Presuda Internacionalnog suda pravde je nadredena svim ustavnim aranzmanima koji se danas nude zrtvama agresije i genocida ukljucujuci i Aneks IV Dejtonskog sporazuma.
Internacionalna zajednica je prihvatila volju gradana Bosne i Hercegovine izrazenu referendumom od 1. marta 1992. godine priznanjem Republike Bosne i Hercegovine kao suverene drzave.
Ostatak Jugoslavije (Srbija i Crna Gora) i Jugoslavenska narodna armija (JNA) pokrenuli su rat i izvrsili agresiju u 1992. godini protiv Republike Bosne i Hercegovine sa ciljem stvaranja etnicki ciste Velike Srbije sto je dovelo do ubijanja, genocida i stradanja nevidenog u Evropi poslije Drugog svjetskog rata. Pravosnaznim Rezolucijama broj 752 i 757 od 1992. godine, Savjet bezbjednosti Ujedinjenih nacija je usvojio ekonomske sankcije i politicku izolaciju Srbije i Crne Gore kao kaznu za agresiju na Republiku Bosnu i Hercegovinu. U privremenim mjerama Internacionalnog suda pravde od 13. septembra 1993. godine, “Sud je ubiljezio da, od vremena Naredbe [Srbiji i Crnoj Gori] od 8. aprila 1993. godine, i pored vise rezolucija Savjeta bezbjednosti Ujedinjenih nacija, “stanovnistvo Bosne i Hercegovine je izlozeno strasnom stradanju i gubitku zivota koje sokira savjest covjecanstva i u flagrantnoj je suprotnosti sa zakonom morala”. Nakon agresije i genocida, ustav Republike Bosne i Hercegovine je nelegalno (putem genocida) suspendovan i ilegalno zamjenjen Dayton-skim ustavom. Ne postoje pravne odredbe u internacionalnom pravu niti gradanskom pravu koje se mogu koristiti kao osnova da se agresijom i genocidom promijeni ustav i politicki sistem suverene drzave. Gradanima Bosne i Hercegovine su oduzeta njihova prava agresijom i genocidom. Nasa je obaveza da drzavi Bosni i Hercegovini vratimo ustavni, pravni i teritorijalni status kakav je Bosna i Hercegovina imala prije agresije i genocida.
Trenutno stanje u drzavi Bosni i Hercegovini nije nista drugo, nego ilegalni nastavak onoga sto je zapoceto sa agresijom u 1992. da se legalizuje agresija i genocid, koji su sada potvrdeni Odlukom Internacionalnog suda pravde. Ovom Poveljom se proglasava da su oba entiteta “Federacija Bosne i Hercegovine” i “Republika Srpska” nelegalna i nelegitimna, jer su rezultat agresije, genocida i ilegalnog, nelegitimnog Dayton-skog ustava. Sa ovom Poveljom, pozivaju se gradani drzave Bosne i Hercegovine da se bore svim legalnim sredstvima da uspostave Republiku Bosnu i Hercegovinu, da nose zastave i da koriste simbole Republike Bosne i Hercegovine.
II - PRINCIPI BOSNJACKE POLITIKE
Pravo mora biti osnov bosnjackog politickog djelovanja
1. Mora se pristupiti ocuvanju i jacanju bosanskohercegovackog gradanstva kao bosnjacke pripadnosti gradanskom konceptu Bosanskohercegovacke nacije i drzave Bosne i Hercegovine. Jacanjem Bosanskohercegovacke nacije, Bosnjaci obznanjuju svoje bosanskohercegovacko gradansko, drzavotvorno, teritorijalno opredjeljenje, u jedinstvenoj, demokratskoj, nezavisnoj, suverenoj drzavi Bosni i Hercegovini i slobodnom, civilnom drustvu. Bosna i Hercegovina nije upitna drzava. Prava njezinih gradana i naroda su ono sto nije upitno. Republika BiH je priznata drzava, clanica UN-a. Niko nema pravo otcijepiti ni centimetar kvadratni njene teritorije. Niko politicare iz reda bosnjackog naroda ne moze prisiliti da se odreknu svoje jedine drzave.
2. Mora se pristupiti ocuvanju drzavnosti i suvereniteta Bosne i Hercegovine. Suverenitet je nedjeljiv, neprenosiv i neupitan. Ova tri atributa suvereniteta, Bosnjacima omogucavaju legitimnu i legalnu akciju na ponistavanju rezultata agresije i genocida, a u cilju obrane i obnove jedinstvenog bosanskohercegovackog drzavnog i drustvenog tkiva. Potrebno je napraviti programske, probosanske koalicije povrh etnonacionalnih blokova koji su u sustini antibosanski izum velikodrzavnih koncepcija. Potrebna nam je jedna jaka programska probosanska koalicija. Ako se ne napravi takva koalicija, onda cemo opet imati tri nacionalna, ali i nacionalisticka bloka koji ce nastaviti ruinirati drzavu i sadrzaje zivota svoditi na etnoklerikalne oznake.
3. Za Bosnjake postoji samo jedinstvena, demokratska, suverena i nezavisna drzava, BiH, a dejtonska tvorevina Republika srpska postoji samo kao dio nelegalnog, oktroiranog Dejtonskog ustava iz Aneksa 4. Cilj agresije i genocida protiv gradana Republike Bosne i Hercegovine je bio stvaranje etnicki ciste Velike Srbije na racun teritorije Republike Bosne i Hercegovine. Zakonitost i pravda u slucaju Bosne i Hercegovine ce biti ostvareni samo nakon sto ce izvrsiocima agresije i genocida biti oduzeto ono sto su ostvarili kao svoj cilj. Na osnovu Internacionalnog prava i gradanskog prava, sve sto je steceno na ilegalan nacin ne moze biti priznato kao legalno.
4. Pripadnici bosnjackog naroda moraju odbiti amandmane na Dejtonski ustav, jer amendiranje tog ustava znaci prihvacanje Dejtonskog ustava nastalog na genocidu, sto ujedno derogira, odbacuje Presudu Internacionalnog suda pravde od 26. februara 2007., od strane same zrtve genocida - sto niko u ime zrtve nema pravo uciniti. Dayton-ski sporazum potpisan u Parizu u decembru 1995. je nagradio agresiju i genocid sa prisilnom, ilegalnom i nepravednom podjelom Republike Bosne i Hercegovine na dva “entiteta”: “Federaciju Bosne i Hercegovine” i “Republiku Srpsku”, namecuci nepravedan i samo-paralizirajuci ustavni sistem koji je rezultirao neefikasnim strukturama vlasti. Agresijom i genocidom je zrtva, drzava Republika Bosna i Hercegovina, prisiljena na Dayton-ski sporazum i Dayton-ski ustav. Na osnovu Konvencije o sprecavanje i kaznjavanju zlocina genocida, nista ne moze opravdati potcinjavanje gradana Bosne i Hercegovine jurisdikciji ustavnog, pravnog i politickog uredenja Dayton-ske Bosne i Hercegovine. Bilo koja promjena u Ustavu moze biti usvojena iskljucivo na osnovu procedure odredene Ustavom Republike Bosne i Hercegovine i pravnih osnova nadredenih gradanskom zakonodavstvu kao sto su Povelja UN-a i pridruzene joj konvencije, ali nikada odlukom paralelnih, dogovornih, ratnih i ostalih ad hoc institucija i pojedinaca koje nemaju na to legalno pravo.
5. Bosnjaci ne smiju potpisati dokument kojim Bosna i Hercegovina gubi svoju historijski i pravno verificiranu drzavnost na osnovu Internacionalnog prava odnosno Povelje UN. Na osnovu Povelje UN-a, Ujedinjene Nacije su bile obavezne da zastite svoju clanicu, Republiku Bosnu i Hercegovinu, od agresije i genocida, a ne da nagrade izvrsioce agresije i genocida sa teritorijom drzave zrtve. Dayton-ski ustav Bosne i Hercegovine (Aneks IV Dayton-skog sporazuma) je nametnut agresijom i genocidom, i nije prosao legalnu proceduru propisanu za usvajanje amandmana na Ustav Republike Bosne i Hercegovine. I zato mi nikada necemo priznati Dayton-ski ustav niti bilo kakve izmjene tog ustava ili novi ustav koji bi mogao biti usvojen na institucijama Dayton-ske Bosne i Hercegovine.
6. Bosnjaci se trebaju i moraju uvijek pozivati na Povelju OUN, i u svim relevantnim rjesavanjima svojih problema koristiti tu Povelju i njoj pridodane dokumente, a posebno Konvenciju o genocidu.
7. Po pitanju svojih temeljnih interesa, pripadnici bosnjackog naroda i njihovi lideri moraju djelovati drzavotvorno i podrzavati politicke faktore koji cine korist cjelovitoj, jedinstvenoj, suverenoj drzavi Bosni i Hercegovini i otvorenom, slobodnom, civilnom drustvu.
8. Svjetski sud u Hagu je 26. februara 2007. godine presudio da Republika srpska ¨ne stanuje¨ u BiH, nego da je rezultat genocida po Konvenciji o genocidu pridruzenoj Povelji UN, koja zabranjuje ne samo genocid, nego i rezultate genocida, poput tvorevine Republike srpske, smatra nistavnim. Zbog toga se strana kojoj se na sudu sudi i kojoj sud presudi, ne treba pitati za pravni sistem drzave, za krsenje kojeg agresijom i genocidom joj se sudilo i presudilo. Nije bitno sta o ustavu Bosne i Hercegovine misli bilo ko iz Republike srpske, Republike Srbije, Republike Hrvatske ili bilo ko drugi iz ¨Svijeta¨, nego sta o buducnosti Bosne i Hercegovine i njenom ustavu misle stvarni subjekti prava, a to su samo lojalni gradani drzave Bosne i Hercegovine koji je zele.
9. Umjesto pregovora i fraza o ¨ustavu kojega ce svi prihvatiti¨ - sto stavlja ¨Dejton¨ na stol kao pravni osnov pregovora i veta Republike srpske nad Bosnom i Hercegovinom - Bosnjaci se moraju vratiti iz dogovornog u pravni prostor u kojemu postoji kontinuitet Bosne i Hercegovine, a ne postoji niti ¨Dejtonski ustav¨ a time niti Republika srpska, pogotovo ne kao ¨pravni osnov¨ Republike srpske. Posto je donesena Presuda Svjetskog suda o agresiji i genocidu, Bosnjaci trebaju zatraziti primjenu odluke Suda, a to nije samo novcana naknada nego brisanje rezultata genocida - i ¨Dejtona¨ odnosno Republike srpske, jer bez toga nece biti niti novcane naknade. Ako Bosnjaci ne zatraze primjenu Presude Svjetskog suda u smislu ukidanja Republike srpske, to ce znaciti suprotstavljanje odluci Suda u smislu odustajanja od Presude i priznavanje Republike srpske.
10. Bosnjaci ne smiju dopustiti da zrtva bude izigrana tako sto ce pravni domen rjesavanja problema biti napusten. Pravo mora biti osnov bosnjackog politickog djelovanja. Odustajanje od prava otvora neslucene opasnosti za drzavu Bosnu i Hercegovinu i bosnjacki narod. Bilo kakav pritisak ili pokusaj navikavanja zrtve da prihvati stanje uspostavljeno genocidom je cin genocida.
III - EVOLUCIJA BOSNJACKE NARODNE SVIJESTI
Polazeci od cinjenice da Bosnjaci imaju svoju historiju, duhovnost, jezik, kulturu, tradiciju kao osnovna nacionalna utemeljenja, te da nisu ¨ostatak neprijateljske vladavine tude vjere koji treba biti eliminiran¨, oni imaju pravo da:
1. Koegzistiraju sa svim narodima Evrope.
2. Slobodno osnivaju svoje institucije.
3. Slobodno osnivaju svoje medije.
4. Slobodno razvijaju kulturu pamcenja.
5. Razotkrivaju potlacenost bosnjackog bica u i van Bosne i Hercegovine.
6. Bosnjaci imaju politicke stranke bez "mislilaca" i intelektualce bez "politickih opcija". Bosnjaci moraju kroz drzavne institucije ostvarivati svoje interese. Oni svoju sudbinu ne smiju voditi izvan drzavnih institucija.
7. Ne postoji realna politicka procjena prioriteta u politickom djelovanju kod Bosnjaka. To da kod Bosnjaka nema kontinuiranog, cistog politickog stava o bitnim pitanjima, govori nam da shvataju politiku na jedan neadekvatan nacin. Moralizira se gdje bi se trebalo misliti politicki, a politizira se gdje bi se trebalo djelovati po moralnim nacelima. Sekularizam upozorava na odvojenost drzave i religije. Nije moguce Bosnjake svoditi na religijsku skupinu. Nije dozvoljeno identitet i postojanje jednog naroda svoditi samo na religijski identitet. Oni koji predstavljaju Bosnjake moraju preuzeti odgovornost za evropsku buducnost nacije i drzave.
IV - EVOLUCIJA BOSNJACKE TERITORIJALNE I DRZAVOTVORNE SVIJESTI
Potrebno je napraviti programske, probosanske koalicije
Bosnjaci bi bez drzave Bosne i Hercegovine prestali postojati kao nacija (op. ed. – dio bh. nacije). Bosna i Hercegovina je izvoriste bosnjackog nacionalnog zivota. Bosnjaci trebaju na zajednistvu ustrajavati zbog svoje usmjerenosti na Bosnu i Hercegovinu. To zajednistvo pretpostavlja dostojanstvenu opredijeljenost za drzavu Bosnu i Hercegovinu, kakvu su zatrazili i dobili na Referendumu od 29. februara i 1. marta 1992. godine, te priznatu kao 177. clanicu Organizacije Ujedinjenih Nacija. Niko politicare iz reda bosnjackog naroda ne moze prisiliti da se odreknu svoje jedine drzave.
Polazeci od cinjenice da Bosna i Hercegovina nije drzava na osnovu Dejtona, Bosnjaci trebaju angazirati za:
1. Suverenu, cjelovitu, jedinstvenu drzavu Bosnu i Hercegovinu, prema Internacionalnom pravu i Povelji UN, kao gradansku drzavu sa tri nivoa vlasti – drzavnim, regionalnim i opcinskim - prema evropskim standardima o lokalnoj samoupravi; pri cemu regije nisu drzave nego zajednice opcina, zasnovane na geografskim, saobracajnim, privrednim i historijskim kriterijima, u kojima zive gradani iz raznih naroda.
2. Takva drzava treba obezbjediti: pravo na rad, mir i blagostanje za buduce generacije; svim odanim gradjanima i narodima, na cijeloj teritoriji BiH jednaka prava i slobode; povratak svakome u svoj rodni kraj u svoj dom; punopravno clanstvo u evroatlantskim integracijama; zastitu prirodnih ljepota i resursa domovine; zastitu covjeka i porodice kao temelja zdravog drustva; postivanje razlicitih svjetonazora, zastitu interesa raznih naroda i vjerskih skupina.
3. Bosna i Hercegovina je drzava svih njezinih gradana, koji tvore Bosanskohercegovacku naciju bez obzira na etnicku, vjersku, rasnu, spolnu i dobnu pripadnost. Prvi korak u bosnjackoj i bosanskohercegovackoj renesansi je izgradnja sistema vladavine zakona. Na toj se osnovi zida nacija i drzava. Bosnjaci ne smiju o sebi misliti kao o nemocnim zrtvama koje se ne mogu iscupati iz sudbine koja ih je zadesila. Sudbina se stvara vlastitim rukama. Bosnjaci moraju dosegnuti vlastitu slobodu uvazavajuci slobodu drugih.
4. Gradjansko, otvoreno, slobodno drustvo, prema Univerzalnom principu gradanstva, kojem je covjek-pojedinac, subjekt drustvenih procesa, odnosno Bosanskohercegovacki gradanski identitet i status, prema Internacionalnom pravu.
5. Potrebno je napraviti programske, probosanske koalicije povrh etnonacionalnih blokova koji su u sustini antibosanski izum velikodrzavnih koncepcija. Potrebna nam je jedna jaka programska probosanska koalicija. Ako se ne napravi takva koalicija, onda cemo opet imati tri nacionalna, ali i nacionalisticka bloka koji ce nastaviti ruinirati drzavu i sadrzaje zivota svoditi na etnoklerikalne oznake.
01.12.2010.
| 
