Prije deset godina, pocetkom aprila, ulaskom srbijanskih specijalnih jedinica i odreda (koje ce nazivati i ´paravojnim´ jedinicama?!) u Bijeljinu i masovnim zlocinima i progonima Bosnjaka iz ovog grada, pocela je srbijanska agresija koja ce u narednim danima i nedjeljama zahvatiti cijelu Bosnu i Hercegovinu i trajati sve do decembra 1995. godine.

Deset godina kasnije pogledajmo kakve je posljedice ´rat´ ostavio na Bosnu i Hercegovinu, koliko danasnja BiH u ekonomskom, demografskom, kulturnom, ustavnopravnom, opcenito civilizacijskom smislu lici na sebe samu od prije deset godina;

Da nije bilo rata, u BiH bi danas umjesto 3,6 zivjelo 5 miliona ljudi;

BiH je 1991. izvozila roba u vrijednosti vise od 10 milijardi maraka, sest puta vise vise nego 2001.!

* Zasto je BiH 1992. imala pravo na osamostaljenje i zasto joj to nije dozvoljeno

* U odnosu na 1991. godinu, BiH danas ima 40 opcina vise

* Drustveni proizvod po glavi stanovnika 1991. bio je 2.500 dolara, deset godina kasnije on je dva i po puta manji - oko hiljadu dolara

* Prije deset godina BiH je imala milion zaposlenih, danas je taj broj dvostruko manji

* U Federaciji BiH samo 12,5 posto gradana zivi iznad praga siromastva a u Republici Srpskoj svega 4,5 procenata

April 1992 - April 2002: STA NAM JE URADIO RAT

Bosna i Hercegovina je 1991. god., sa 51.129 kvadratnih kilometara teritorije, bila treca po velicini republika u SFRJ i zauzimala je 20 posto teritorije savezne drzave.

Imala je 4.377.033 stanovnika, Sarajevo kao glavni grad, a dinar kao oficijelnu valutu. Zvanicni jezik bio je "srpskohrvatski."

Republika je administrativno bila podijeljena na 109 opcina, imala je jednu televiziju sa dva kanala i Oslobodenje kao vodeci dnevni list.

Ustavom tada Socijalisticke Republike BiH, bila je definirana kao republika “Muslimana, Srba, Hrvata i ostalih naroda koji u njoj zive”.

Stari komunisti su na mitinzima imali obicaj govoriti da je BiH “i muslimanska i srpska i hrvatska”, odnosno “ni muslimanska, ni srpska, ni hrvatska”. Naizgled, nicija zemlja!

U novembru 1991., Rober Badinter, sudija francuskog Ustavnog suda i predsjedavajuci Arbitrazne komisije EU-a za Jugoslaviju, dobio je pismo od lorda Caringtona, predsjedavajuceg Konferencije o Jugoslaviji.

“Suocavamo se sa izuzetno vaznim pravim pitanjem. Srbija smatra da su se one republike koje su se proglasile nezavisnim i suverenim, otcijepile od SFRJ koja bi inace ostala da postoji. Nasuprot tome, druge republike smatraju da nije u pitanju secesija, nego se radi o raspadu SFRJ kao rezultatu volje odredjenog broja republika, koje smatraju da se svih sest republika treba smatrati ravnopravnim nasljednicima SFRJ, bez da bilo koja ili grupa njih moze tvrditi da je nasljednik SFRJ”, pise lord Carington sa molbom da “Arbitrazna komisija razmotri ovaj predmet kako bi formulisala misljenje ili preporuku koja bi se mogla smatrati korektnom.”