03.03.2010.
U Beogradu, na Vojno-medicinskoj akademiji, danas je preminuo jedan od najpoznatijih i najcitanijih srpskih pisaca, slikar i novinar Momo Kapor, potvrdila je Tanjugu njegova porodica
I sad, kao sto je red i obicaj kad umre neki velikan (koji je, doduse, dokaz da velicina nije bitna), mediji se drze stare latinske izreke “o mrtvima sve najbolje”, pa o Momi pisu ovako: “Roden je u Sarajevu 1937. godine, a odmah po zavrsetku Drugog svetskog rata sa porodicom se preselio u Beograd u kome je, uz povremena izbivanja sirom sveta, ostao do kraja zivota i bio njegov svojevrsni hronicar.
Diplomirao je slikarstvo 1961 . godine na beogradskoj Akademiji likovnih umetnosti u klasi profesora Nedeljka Gvozdenovica. Od kako je 1975. godine objavio Folirante napisao je veliki broj romana i zbirki prica. Autor je i brojnih dokumentarnih filmova i televizijskih emisija, a po njegovim scenarijima snimljeno je nekoliko dugometraznih filmova (Bademi s onu stranu smrti , Banket , Valter brani Sarajevo , Dzoli dzokej, Kraj vikenda). Romani Una i Knjiga zalbi doziveli su ekranizaciju. Prevoden je na francuski, nemacki, poljski, ceski, bugarski, madarski, slovenacki i svedski jezik”.
Medjutim, nama je od latinske izreke mnogo bliza Volterova nadgradnja iste koja glasi: “Zive smo duzni da postujemo, mrtvima dugujemo samo istinu”. U slucaju Mome Kapora, istina je malo drugacija i mracnija, o cemu nas izvestava kulturno propagandni komplet Beton (a ko bi drugi) u rubrici Bulevar zvezda:
KAPOR, Momo (Sarajevo, 8. IV 1937), pisac i slikar, nekada predstavnik „proze u trapericama“, a potom promoter literature u maskirnoj uniformi.
Napisao je nekoliko zapazenih romana kao sto su Foliranti, Provincijalac, Una. Omiljeni pisac tinejdzerki ranih osamdesetih, a zatim najtirazniji ratni autor u Srbiji, preteca fenomena Ljiljane Habjanovic Djurovic. Tokom ratova Kapor se otvoreno stavlja na „branik otadzbine“ nastavljajuci svoju karijeru kao ratni izvestac iz Hrvatske i Bosne.
Kao kolumnista Politike („011“) i JAT-ove revije godinama ispisuje svoje teze o ratu, srpstvu, Beogradu, ajvaru, sankcijama, corbastom pasulju, Vuku Bojovic u i perfidnom Zapadu. Jedan je od aktivnih promotera i podrzavalaca „borbe za stvaranje i odrzanje Republike Srpske“.
S Radovanom Karadzicem, koji ga je fascinirao jedne davne zime kada je Sarajevom prosao noseci badnjak, ne deli samo politicke aspiracije, vec i specificnu mrznju prema tom gradu koju je uoblicio u svojoj Sarajevskoj trilogiji (Poslednji let za Sarajevo, Hronika izgubljenog grada i Cuvar adrese). Inace, Hroniku smatra svojom molitvom za izgubljeni grad Sarajevo. Pomenuti roman je napisao, kako priznaje, pod uticajem svog boravka na Hilandaru tokom 1997. Ovo nije usamljeni, ali je svakako markantniji primjer knjizevnog povezivanja turbo pravoslavlja s ratom u Bosni, tj. crkve i opsade. Moglo bi se reci da je Kapor tokom devedesetih percipiran kao nacionalisticki trendseter koji je ukazivao kako na vazne turisticke i ratne destinacije, tako i na teme u knjizevnosti i novinarstvu. Jedan je od generatora antievropskog diskursa u Srbiji.
Zagovornik je „Blut-und-Boden“ ideologije koju u svojim tekstovima estetizuje i plasira kao etnicki ekskluzivitet.
Kapor je nedavno u izdanju Derete objavio knjigu pod naslovom A Guide to the Serbian Mentality, nastojeci da na jeftinoj kvaziantropoloskoj prici o cevapcicima, opancima i kajmaku jos jednom demonstrira srpsku superiornost. Dobitnik je mnogobrojnih knjizevnih nagrada. Clan je Medjunarodnog odbora za istinu o Radovanu Karadzicu. Uzgred, Karadzica poredi sa Solzenjicinom i Brodskim, dok Milorada Ulemeka Legiju i njegov Gvozdeni rov, ciji stil toliko podsjeca na Kaporov, stavlja u rang Paunda i Vijona. U jednom od Oktoihovih izdanja Zelene coje Montenegra osporio je koautorstvo svom nekadasnjem prijatelju Zuki Dzumhuru izbacivsi njegovo ime s korica ove knjige. Zivi i radi u Beogradu. Slike, ipak, izlaze u inostranstvu. Sarajevo i dalje, s Pala, posmatra kroz durbin.
e-Novine / sarajevo.co.ba
|
